ده ها قرن میگذرد که بشر صاحب تمدن شده است. حدود 70 قرن از اولین تمدن های بشری میگذرد. بشری که جنگیده و صلح کرده است. ساخته و ویران کرده است. کشف و اختراع کرده است. نوشته سروده و خوانده است، و باهمه اینها زیسته است. امروز همه آنچه که جامعه ی بشری مدرن دارد، از همین تلاش های گذشتگان است. دستاوردهایی که انسان ها در ابتدای هزاره سوم در اختیار دارند، دو بخش است. بخش اول فرهنگ به عنوان دستاورد معنوی زندگی بشر. میلیاردها انسان قرن ها برروی زمین زندگی کرده اند تا ما یادگرفته ایم اینگونه زندگی کنیم. چگونه زندگی کردن که همان فرهنگ است را مهم ترین دستاورد بشری میدانیم. و دستاورد بعدی ، دستاورد مادی زندگی انسان هاست، تمدن نام دارد. بار دیگر باید بگویم میلیاردها انسان در طول ده ها قرن ساخته اند و اندوخته اند تا امروز بشر صاحب این تمدن شده است. تمدنی که شاید عالمان و نخبگان هم تصورش را نمیکردنند. اما من میخواهم با یک سوال به این سیر نگاه کنم. و آن سوال این است، که جایگاه و نقش زنان در این دستاوردهای بشری کجاست؟واقعیتی که تلخ هم هست، این است که تقریبا خلق همه این دستاوردها به نام مردان نوشته شده است .یعنی مردان فکرکرده اند، ابداع کرده اند، ساخته اند، کشف کرده اند، عالم شده اند، رهبرشده اند و ... ولی زنان نه. یعنی آنچه انسان قرن 21 میراث دار آن است را مردان به نام خود نوشه اند.

حال سوال جالب تر میشود و البته مهم تر. فرض کنید به جای اینکه فقط مردان کارمیکردنند، مردان و زنان باهم کار میکردند. باهم خلاقیت و ابداع داشتند، امروز بشر چقدر جلوتر بود؟ در دستاوردی که گفتم چقدر پیشرفته تر بود؟ این واقعیت تلخ تاریخ زندگی بشر است، که خودآگاه یا ناخودآگاه نیمی از پتانسیل خود را بدست خود حذف کرده است. البته بقایای آن قرن ها امروز هم هستند. زنانی که به نام سنت تفکراتی عقب افتاده مجبور به حذف خود هستند. درصورتی که میدانیم با وجود قرابت موافق با آن در اسلام روحانی سنت به فراموشی رفته و مدرنیسم جای ان را گرفته . ازطرفی مردانی که به اصطلاح از حقوق خود دفاع میکنند. هنوز هم برای زنان از عباراتی چون ضعیف و کم توان استفاده میکنند. و بازهم به  اشتباه به نام مذهب! اما نمیدانند که حقوق خود را زیر سوال میبرند. حق زندگی در جامعه ای که همه به پیشرفت آن کمک میکنند، فارغ از جنسیتشان آزادند تا جامعه خودشان را بسازند. زنان قرن بیستم در جوامع توسعه یافته جایگاه خود را بدست آوردند و به حتم زنان قرن بیست و یکم در جوامع جهان سوم هم جایگاه خود را بدست می آورند. خطابم به هم نسلی هایم است که زمستان تمام خواهد شد ولی سیاهیش می ماند برای ذغال. پس تلاش های آزادی خواهان درهمه زمینه ها و نه فقط حقوق زنان را قدر بدانید و همراه شوید و بدانید که اگر امروز کسی زنان را کوچک می نامد و آن ها را از حقوقشان محروم می کند، حقی قانونی مثل نمایندگی مجلس و ... مقصر ماییم.

 

علی مقامی